Kiedy pomaga, a kiedy może zaszkodzić?
Samo pranie nie gwarantuje dobrego efektu.
O trwałości wykładziny decyduje nie tylko to, czy została wyprana, ale przede wszystkim w jaki sposób wykonano czyszczenie, jakiej chemii użyto i jak szybko wykładzina została osuszona.
Prawidłowo wykonane czyszczenie ekstrakcyjne skutecznie usuwa zabrudzenia i wydłuża żywotność wykładziny. Błędy popełnione podczas tego procesu mogą jednak prowadzić do szybszego zużycia włókien, powstawania nieprzyjemnych zapachów, a nawet uszkodzenia warstw konstrukcyjnych wykładziny.
Absolutnie nie.
Profesjonalne czyszczenie ekstrakcyjne od wielu lat pozostaje jedną z najskuteczniejszych metod usuwania głęboko zalegających zabrudzeń z wykładzin dywanowych. Pozwala wypłukać piasek, kurz, alergeny oraz zabrudzenia, których nie da się usunąć podczas codziennego odkurzania.
Warunkiem jest jednak właściwy dobór technologii do rodzaju wykładziny oraz jej aktualnego stanu.
Problemy pojawiają się wtedy, gdy pranie wykonywane jest z użyciem zbyt dużej ilości wody, niewłaściwie dobranej chemii lub bez skutecznego odessania wilgoci.
Podczas prawidłowo prowadzonego procesu woda z detergentem rozpuszcza zabrudzenia zgromadzone pomiędzy włóknami. Następnie mieszanina wody i zanieczyszczeń powinna zostać możliwie dokładnie odessana.
Jeżeli ten etap zostanie wykonany prawidłowo, wykładzina pozostaje czysta, a ilość wilgoci jest na tyle niewielka, że szybko wysycha.
Problemy zaczynają się wtedy, gdy w wykładzinie pozostaje zbyt dużo wody lub środków chemicznych.
Większa ilość środka czyszczącego nie oznacza lepszego efektu.
Jeżeli detergent nie zostanie całkowicie wypłukany, jego pozostałości osadzają się na włóknach. Tworzą cienką, lepką warstwę, która bardzo szybko przyciąga kurz, piasek i inne drobne zabrudzenia.
Efekt jest dobrze znany wielu użytkownikom – wykładzina wygląda świetnie przez kilka dni lub tygodni, a następnie ponownie zaczyna się brudzić znacznie szybciej niż wcześniej.
Drugim częstym błędem jest zbyt intensywne namaczanie wykładziny.
Wilgoć może przedostawać się do podkładu oraz warstwy kleju. W przypadku wykładzin klejonych długotrwałe zawilgocenie może osłabiać spoiwa odpowiedzialne za połączenie runa z osnową oraz za mocowanie wykładziny do podłoża.
W efekcie włókna mogą tracić sprężystość, miejscowo się sklejać lub odkształcać. Z czasem prowadzi to do szybszego zużycia wykładziny i pogorszenia jej wyglądu.
Po zakończeniu czyszczenia wykładzina powinna możliwie szybko osiągnąć bezpieczny poziom wilgotności.
Im dłużej pozostaje mokra, tym większe ryzyko rozwoju bakterii, grzybów i pleśni. W temperaturze około 20°C i przy wysokiej wilgotności mikroorganizmy mogą zacząć rozwijać się już po 6–8 godzinach, szczególnie w głębszych warstwach wykładziny, gdzie wilgoć utrzymuje się najdłużej. Ich usunięcie jest później znacznie trudniejsze i może wymagać specjalistycznej dezynfekcji lub nawet wymiany fragmentów wykładziny.
Dlatego profesjonalne firmy nie kończą pracy w momencie zakończenia prania. Równie ważnym etapem jest skuteczne odsysanie wilgoci oraz zapewnienie odpowiednich warunków schnięcia.
Nie każda wykładzina i nie każde zabrudzenie wymagają intensywnego prania ekstrakcyjnego. W wielu obiektach ważniejszym ograniczeniem niż sam stopień zabrudzenia jest czas, przez jaki powierzchnia może pozostać wyłączona z użytkowania.
W takich warunkach warto rozważyć technologie niskowilgotnościowe lub kapsułkowanie. Ich zaletą jest ograniczenie ilości wilgoci wprowadzanej do wykładziny i możliwość skrócenia czasu potrzebnego na ponowne użytkowanie powierzchni.
Wybór technologii powinien wynikać z rodzaju wykładziny, stopnia zabrudzenia oraz możliwości wyłączenia pomieszczenia z użytkowania.
Znaczenie ma jej konstrukcja, materiał oraz sposób montażu.
Inaczej usuwa się kurz i piasek, inaczej tłuste zabrudzenia, plamy czy pozostałości różnych substancji.
Czy problem dotyczy głównie powierzchni włókien, czy zabrudzenia zalegają głębiej?
Przed intensywnym czyszczeniem warto sprawdzić, czy materiał jest stabilny i czy nie występują już uszkodzenia.
Nie każda sytuacja uzasadnia intensywne namaczanie.
To szczególnie ważne w hotelach, biurach i innych obiektach komercyjnych.
Nie ma jednej najlepszej metody. Jest metoda właściwa dla konkretnej wykładziny, rodzaju zabrudzeń i warunków użytkowania.
Pozostawione resztki chemii mogą przyciągać zabrudzenia.
Nadmierne namaczanie wydłuża schnięcie i może kierować wilgoć do głębszych warstw.
Zabrudzony roztwór trzeba możliwie skutecznie usunąć.
Technologia powinna wynikać z rodzaju i stanu materiału.
Wilgotna wykładzina bez odpowiedniej wymiany powietrza schnie znacznie dłużej.
Metoda musi być dopasowana także do sposobu pracy obiektu.
[FAQ|
Nie, jeżeli metoda jest właściwie dobrana i prawidłowo wykonana. Problemem jest przede wszystkim nadmierna ilość wilgoci, niewłaściwa chemia, niedostateczne odsysanie oraz zbyt wolne schnięcie.
Jedną z przyczyn może być detergent pozostawiony na włóknach. Jego pozostałości ułatwiają przyczepianie się kurzu, piasku i innych drobnych zabrudzeń.
Nie. Środek czyszczący powinien być stosowany w odpowiednim stężeniu, a jego pozostałości skutecznie usunięte z wykładziny.
Nie. Nadmiar wody może przenikać do głębszych warstw i znacznie wydłużyć schnięcie.
Nie ma jednego czasu właściwego dla wszystkich wykładzin. Zależy on od konstrukcji materiału, ilości pozostawionej wilgoci, temperatury, wilgotności powietrza i wentylacji.
Jedną z możliwych przyczyn jest zbyt długie utrzymywanie się wilgoci w głębszych warstwach wykładziny.
Nie należy tego zakładać. Metoda powinna być dopasowana do rodzaju i stanu konkretnej wykładziny.
Szczególnie tam, gdzie liczy się krótki czas schnięcia i szybkie ponowne udostępnienie pomieszczenia.
Nie zawsze. Obie technologie mają inne zalety i powinny być dobierane do konkretnej sytuacji.
Prawidłowo prowadzone czyszczenie pomaga usuwać zabrudzenia i utrzymywać wykładzinę w dobrym stanie; źle przeprowadzony proces może przyspieszyć pogorszenie jej wyglądu i właściwości.
